تا چه مستیها بود املاک را

خوش بود خوش چون درون دیده نور

قطره ای از باده های آسمان

بر کند جان را ز می وز ساقیان

وز جلالت روحهای پاک را

که به بوی دل در آن می بسته اند

خم باده این جهان بشکسته اند