پس از زندگی دوزخ آیین بود

به فرزند با کودکی در نهان

درفشی مکن خویشتن در جهان

که تا زنده ای بر تو نفرین بود

اگر شاه روشن کند جان من

فرستد ورا سوی ایوان من

گر ایدونک اندیشه زین کودک است