از اندیشه و درد آزاد شد

بدو گفت زینسان که گفتی بساز

مرا کردی از خون او بی نیاز

سپهدار پیران بدان شاد شد

بیامد به درگاه و او را ببرد

بسی نیز بر روزبانان شمرد

بی آزار بردش به سوی ختن