از خلافت مردمان را نیست بد

لاجرم مردم ترا دشمن گرفت

کین تو در سینه مرد و زن گرفت

خلق را می خواندی بر عکس شد

من هم از شرت اگر پس می خزم

در مکافات تو دیگی می پزم

دل ازین بر کن که بفریبی مرا