ژغژغ دندان او دل می شکست

که هزیمت می شد از وی روم و گرج

کفک می انداخت چون اشتر ز کام

قطره ای بر هر که زد می شد جذام

جان شیران سیه می شد ز دست

چون به قوم خود رسید آن مجتبی

شدق او بگرفت باز او شد عصا