جان شیران سیه می شد ز دست

کفک می انداخت چون اشتر ز کام

قطره ای بر هر که زد می شد جذام

ژغژغ دندان او دل می شکست

چون به قوم خود رسید آن مجتبی

شدق او بگرفت باز او شد عصا

تکیه بر وی کرد و می گفت ای عجب