جو فطام خویش از قوت القلوب

شیر خواره چون ز دایه بسکلد

لوت خواره شد مرورا می هلد

بسته شیر زمینی چون حبوب

حرف حکمت خور که شد نور ستیر

ای تو نور بی حجب را ناپذیر

تا پذیرا گردی ای جان نور را