تا پذیرا گردی ای جان نور را

جو فطام خویش از قوت القلوب

حرف حکمت خور که شد نور ستیر

ای تو نور بی حجب را ناپذیر

تا ببینی بی حجب مستور را

چون ستاره سیر بر گردون کنی

بلک بی گردون سفر بی چون کنی