هر که را پا نیست کن دلسوزیی

کاهلان و سایه خسپان را مگر

روزیی بنوشته ای نوعی دگر

هر که را پایست جوید روزیی

رزق را می ران به سوی آن حزین

ابر را باران به سوی هر زمین

چون زمین را پا نباشد جود تو