چون زمین را پا نباشد جود تو

هر که را پا نیست کن دلسوزیی

رزق را می ران به سوی آن حزین

ابر را باران به سوی هر زمین

ابر را راند به سوی او دوتو

طفل را چون پا نباشد مادرش

آید و ریزد وظیفه بر سرش