روز تا شب شب همه شب تا ضحی

روزیی خواهم بناگه بی تعب

که ندارم من ز کوشش جز طلب

مدت بسیار می کرد این دعا

خلق می خندید بر گفتار او

بر طمع خامی و بر بیگار او

که چه می گوید عجب این سست ریش