زانچ یابی هدیه ای سالار ده

این همی گفتش بتسخر رو بگیر

که رسیدت روزی و آمد بشیر

و آن همی خندید ما را هم بده

او ازین تشنیع مردم وین فسوس

کم نمی کرد از دعا و چاپلوس

تا که شد در شهر معروف و شهیر