بر ره یزدان و دین مستوی

با دو پر بر می پرد چون جبرئیل

بی گمان و بی مگر بی قال و قیل

گر همه عالم بگویندش توی

او نگردد گرم تر از گفتشان

جان طاق او نگردد جفتشان

ور همه گویند او را گم رهی