او نگردد گرم تر از گفتشان

بی گمان و بی مگر بی قال و قیل

گر همه عالم بگویندش توی

بر ره یزدان و دین مستوی

جان طاق او نگردد جفتشان

ور همه گویند او را گم رهی

کوه پنداری و تو برگ کهی