گفت من حیرانم و بی خویش و دنگ

سال و مه رفتم سفر از عشق ماه

بی خبر از راه حیران در اله

پا برهنه می روی بر خار و سنگ

تو مبین این پایها را بر زمین

زانک بر دل می رود عاشق یقین

از ره و منزل ز کوتاه و دراز