زانک بر دل می رود عاشق یقین

پا برهنه می روی بر خار و سنگ

گفت من حیرانم و بی خویش و دنگ

تو مبین این پایها را بر زمین

از ره و منزل ز کوتاه و دراز

دل چه داند کوست مست دل نواز

آن دراز و کوته اوصاف تنست