آنچنانک آب در گل سر کشد

تا نگردد غالب و بر تو امیر

سر کشیدی تو که من صاحب دلم

حاجت غیری ندارم واصلم

که منم آب و چرا جویم مدد

دل تو این آلوده را پنداشتی

لاجرم دل ز اهل دل برداشتی