آن نثار میوه ره را می گرفت

از چپ و از راست از بهر فراغ

بس که می افتاد از پری ثمار

تنگ می شد معبر ره بر گذار

از پری میوه ره رو در شگفت

سله بر سر در درختستانشان

پر شدی ناخواست از میوه فشان