ای دریغ آن دیده کور و کبود

که ریاستمان فزونست از سما

چه شرف یابد ز کشتی بحر در

خاصه کشتیی ز سرگین گشته پر

آفتابی اندرو ذره نمود

ز آدمی که بود بی مثل و ندید

دیده ابلیس جز طینی ندید