آفتابی اندرو ذره نمود

چه شرف یابد ز کشتی بحر در

خاصه کشتیی ز سرگین گشته پر

ای دریغ آن دیده کور و کبود

ز آدمی که بود بی مثل و ندید

دیده ابلیس جز طینی ندید

چشم دیوانه بهارش دی نمود