سالها بگریست آدم زار زار

مادر و بابای ما را آن حسود

تاج و پیرایه بچالاکی ربود

کردشان آنجا برهنه و زار و خوار

که ز اشک چشم او رویید نبت

که چرا اندر جریده لاست ثبت

تو قیاسی گیر طراریش را