تو قیاسی گیر طراریش را

سالها بگریست آدم زار زار

که ز اشک چشم او رویید نبت

که چرا اندر جریده لاست ثبت

که چنان سرور کند زو ریش را

الحذر ای گل پرستان از شرش

تیغ لا حولی زنید اندر سرش