باز مرغی کان تردد را گذاشت

یک نظر حرصش به دانه می کشد

این نظر با آن نظر چالیش کرد

ناگهانی از خرد خالیش کرد

زان نظر بر کند و بر صحرا گماشت

شاد پر و بال او بخا له

تا امام جمله آزادان شد او