زان نظر بر کند و بر صحرا گماشت

این نظر با آن نظر چالیش کرد

ناگهانی از خرد خالیش کرد

باز مرغی کان تردد را گذاشت

شاد پر و بال او بخا له

تا امام جمله آزادان شد او

هر که او را مقتدا سازد برست