کاهلی سیری غری خودرایه ای

گوید او چون زفت بیند خویش را

در کدامین خانه گنجم ای کیا

زفت گردد پا کشد در سایه ای

گویدش دل خانه ای ساز ای عمو

گوید او در خانه کی گنجم بگو

استخوان حرص تو در وقت درد