به خاک اندر آرد سر و بخت تو

اگر باره آهنینی به پای

سپهرت بساید نمانی به جای

کسی را بود زین سپس تخت تو

کجا نام او آفریدون بود

زمین را سپهری همایون بود

هنوز آن سپهبد ز مادر نزاد