همچو بدر و روز روشن شد شبش

مصطفی دست مبارک بر رخش

آن زمان مالید و کرد او فرخش

شد سپید آن زنگی و زاده حبش

یوسفی شد در جمال و در دلال

گفتش اکنون رو بده وا گوی حال

او همی شد بی سر و بی پای مست