یوسفی شد در جمال و در دلال

آن زمان مالید و کرد او فرخش

شد سپید آن زنگی و زاده حبش

همچو بدر و روز روشن شد شبش

گفتش اکنون رو بده وا گوی حال

او همی شد بی سر و بی پای مست

پای می نشناخت در رفتن ز دست