در ربود آن موزه را زان نیک خو

ما التصوف قال وجدان الفرح

فی الفواد عند اتیان الترح

آن عقابش را عقابی دان که او

تا رهاند پاش را از زخم مار

ای خنک عقلی که باشد بی غبار

گفت لا تاسوا علی ما فاتکم