تا رهاند پاش را از زخم مار

فی الفواد عند اتیان الترح

آن عقابش را عقابی دان که او

در ربود آن موزه را زان نیک خو

ای خنک عقلی که باشد بی غبار

گفت لا تاسوا علی ما فاتکم

ان اتی السرحان واردی شاتکم