کآسمان را منتظر می داشتی

انتظار حشرت آمد وای تو

منتظر مانی در آن روز دراز

در حساب و آفتاب جان گداز

تخم فردا ره روم می کاشتی

خشم تو تخم سعیر دوزخست

هین بکش این دوزخت را کین فخست