تخم فردا ره روم می کاشتی

منتظر مانی در آن روز دراز

در حساب و آفتاب جان گداز

کآسمان را منتظر می داشتی

خشم تو تخم سعیر دوزخست

هین بکش این دوزخت را کین فخست

کشتن این نار نبود جز به نور