منبتش را سوختی از بیخ و بن

خرج را دخلی بباید زاعتداد

گر هماره فصل تابستان بدی

سوزش خورشید در بستان شدی

که دگر تازه نگشتی آن کهن

گر ترش رویست آن دی مشفق است

صیف خندانست اما محرقست