صیف خندانست اما محرقست

منبتش را سوختی از بیخ و بن

که دگر تازه نگشتی آن کهن

گر ترش رویست آن دی مشفق است

چونک قبض آید تو در وی بسط بین

تازه باش و چین میفکن در جبین

کودکان خندان و دانایان ترش