چونک قبض آید تو در وی بسط بین

که دگر تازه نگشتی آن کهن

گر ترش رویست آن دی مشفق است

صیف خندانست اما محرقست

تازه باش و چین میفکن در جبین

کودکان خندان و دانایان ترش

غم جگر را باشد و شادی ز شش