چرخ گردید و ندید او گرد جان

کو ز صد دریا و که زان سو بود

حاجتش نبود به سوی که گریخت

کز پیش کره فلک صد نعل ریخت

تعزیت جامه بپوشید آسمان

گر به ظاهر آن پری پنهان بود

آدمی پنهان تر از پریان بود