مرا دیده پرآب بد روز و شب

چه ریزی همی خون من بی گناه

سیاوش مرا بود هم سال و دوست

روانم پر از درد و اندوه اوست

همیشه به نفرین گشاده دو لب

بران کس که آن تشت و خنجر گرفت

بران کس که آن شاه را سرگرفت