کارافزایان بدند اندر زمین

پس دلم می لرزد از جا می رود

ز اتفاق نعره خوفم می رسد

گفت مادر تا جهان بودست ازین

هین تو کار خویش کن ای ارجمند

زود کایشان ریش خود بر می کنند

وقت تنگ و می رود آب فراخ