فقر و خواریش افتخارست و علوست

آنچنان شادند در ذل و تلف

همچو ما در وقت اقبال و شرف

برگ بی برگی همه اقطاع اوست

آن یکی گفت ار چنانست آن ندید

چون بخندید او که ما را بسته دید

چونک او مبدل شدست و شادیش