چون بدید او چهره صدر جهان

که توی آن من و من آن تو

گوش دار اکنون که عاشق می رسد

بسته عشق او را به حبل من مسد

گوییا پریدش از تن مرغ جان

همچو چوب خشک افتاد آن تنش

سرد شد از فرق جان تا ناخنش