گوییا پریدش از تن مرغ جان

گوش دار اکنون که عاشق می رسد

بسته عشق او را به حبل من مسد

چون بدید او چهره صدر جهان

همچو چوب خشک افتاد آن تنش

سرد شد از فرق جان تا ناخنش

هرچه کردند از بخور و از گلاب