چون بجویی تو بتوفیق حسن

زانک سیری نیست می خور را مدام

عشق جوشد باده تحقیق را

او بود ساقی نهان صدیق را

باده آب جان بود ابریق تن

چون بیفزاید می توفیق را

قوت می بشکند ابریق را