باده آب جان بود ابریق تن

عشق جوشد باده تحقیق را

او بود ساقی نهان صدیق را

چون بجویی تو بتوفیق حسن

چون بیفزاید می توفیق را

قوت می بشکند ابریق را

آب گردد ساقی و هم مست آب