جست از بیم عسس شب او به باغ

پر کند کوری تو انبار را

چون دری می کوفت او از سلوتی

عاقبت در یافت روزی خلوتی

یار خود را یافت چون شمع و چراغ

گفت سازنده سبب را آن نفس

ای خدا تو رحمتی کن بر عسس