خود مجالش می نداد آن تندخو

جز یکی لقیه که اول از قضا

بر وی افتاد و شد او را دلربا

بعد از آن چندان که می کوشید او

نه بلا به چاره بودش نه به مال

چشم پر و بی طمع بود آن نهال

عاشق هر پیشه ای و مطلبی