در دو عالم خود بدان باشد فلاح

ما ز مال و زر ملول و تخمه ایم

ما به حرص و جمع نه چون عامه ایم

قصد ما سترست و پاکی و صلاح

باز صوفی عذر درویشی بگفت

و آن مکرر کرد تا نبود نهفت

گفت زن من هم مکرر کرده ام