چون بدید آن عالم الاسرار را

تو چرا بی رویی از حد می بری

از پدر آموز که آدم در گناه

خوش فرود آمد به سوی پایگاه

بر دو پا استاد استغفار را

بر سر خاکستر انده نشست

از بهانه شاخ تا شاخی نجست