نو عروسی یافتم بس خوب فر

گفت با خود پیش آنک گل خورست

سنگ چه بود گل نکوتر از زرست

هم چو آن دلاله که گفت ای پسر

سخت زیبا لیک هم یک چیز هست

که آن ستیره دختر حلواگرست

گفت بهتر این چنین خود گر بود