که چه می کردم چه می دیدم درین

تا شوند از ذوق دل دامن سوار

چون ز کودک رفت آن حرص بدش

بر دگر اطفال خنده آیدش

خل ز عکس حرص بنمود انگبین

آن بنای انبیا بی حرص بود

زان چنان پیوسته رونقها فزود