بنده گردی ژنده پوشی را بریو

چون بهامان که وزیرش بود او

مشورت کردی که کینش بود خو

پس بگفتی تا کنون بودی خدیو

هم چو سنگ منجنیقی آمدی

آن سخن بر شیشه خانه او زدی

هر چه صد روز آن کلیم خوش خطاب